മഴയെക്കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ

വിസ്മയിപ്പൂ ഞാനെന്നെന്നും
എന്തിനായ് മഴ പൊഴിയുന്നൂ!
ഭൂമിയെ സ്നേഹിക്കുമാകാശം
സമ്മാനമേകുന്നതാവുമോ?

ഭൂമിക്കായ് അയച്ചീടും
സ്നേഹസന്ദേശമാവാം മഴ.
വ്യഥയാൽ കണ്ണീർക്കണം,
ആകാശം ചൊരിയുന്നതാവാം.

ഇരുണ്ടുനിൽക്കുമാ മേഘങ്ങളിൽ
ദുഃഖത്തിൻ നിഴലാവുമോ?
പറഞ്ഞുപറഞ്ഞഴലകറ്റാൻ
പ്രാർത്ഥിച്ചുനിൽക്കുന്നതാവുമോ?

കാരുണ്യം നിറഞ്ഞൊരു മനസ്സുമായ്,
കാത്തിരിക്കുമീ ഭൂമിയെന്നും
ആശ്ലേഷിച്ചാനന്ദമേകുവാൻ
മഴയ്ക്കു പൊഴിഞ്ഞു തീരുവാൻ.

പലതുമാമേഘങ്ങൾക്ക്
പറയാനുണ്ടായിരിക്കുമോ?
മഴത്തുള്ളികളായെങ്ങും
ചൊല്ലി നടക്കുന്നതാവുമോ?

പെയ്തൊഴിഞ്ഞു തീരുമ്പോൾ
ഉള്ളം തെളിയുന്നുണ്ടാവാം.
മേഘങ്ങൾ മുഖം തെളിഞ്ഞ്
വിണ്ണിന്നു ശോഭയേകിടും.

താപം പെയ്തു തീരുമ്പോൾ
വിണ്ണൊന്നു ചിരിച്ചിടും,
ചിലപ്പോഴൊരു മഴവില്ലായും,
ചിലപ്പോൾ നക്ഷത്രങ്ങളായും.

മഴയില്ലെങ്കിൽ ഭൂമിയും
നിർജ്ജീവമായ്പ്പോയിടും.
ആകാശത്തിൽ സൗഹൃദം
ഭൂമിയ്ക്കും ഉണർവ്വേകിടും.

ആകാശം മഴ പൊഴിക്കണം,
ഭൂമിയതേറ്റുവാങ്ങണം.
കണ്ടുനിൽക്കും മനസ്സെല്ലാം,
കുളിരാർന്നു നിൽക്കണം.

ഒന്നോർത്താൽ ജീവിതവും
മഴയായ്ത്തന്നെ നിനച്ചിടാം.
പെയ്തൊഴിഞ്ഞൊഴുകിയൊടുവിൽ
നിശ്ചലമായ്...
പിന്നെ ഒരു പുനർജന്മമായ്...

പുതുവര്‍ഷം

പിന്നിലായ് പോയ്മറഞ്ഞൂ,
വീണ്ടുമൊരു വര്‍ഷംകൂടെ.
പിന്നിട്ടുപോന്നിരുന്നത്,
പൊന്നായിരുന്നുവോ!
നേരമില്ലെന്നാകിലും,
പിന്തിരിഞ്ഞുനോക്കണം.
പതിരും പൊന്നും വേറെയായ്,
നോക്കിയെടുത്തുവയ്ക്കണം.
ഇന്നലെക്കണ്ട സ്വപ്നങ്ങള്‍,
ഇന്നിലും കൂടെ വന്നേയ്ക്കും.
ഭാരമാകുമെന്നോര്‍ത്ത്,
കളയാതെയിരിക്കണം.
ഓര്‍മ്മതന്‍ ഭാണ്ഡക്കെട്ടുകള്‍,
മറക്കാതെ ചുമക്കേണം.
സ്നേഹം തന്ന വഴിയിലൂടൊന്നു-
കൂടെ കറങ്ങേണം.
ദ്രോഹത്തിന്‍ കനലുകളില്‍,
മനസ്സുവാടാതെ നോക്കണം.
ഇന്നലെയെന്ന വാഹനത്തില്‍നി-
ന്നിറങ്ങിവന്നെന്നോര്‍ക്കണം.
നാളെയെന്ന വാഹനം,
ദൂരെയാണെന്നോര്‍ക്കണം.
ഇന്നിന്റെ വാഹനത്തില്‍,
‍തിരക്കാണെങ്കിലും കയറണം.
ഇതാണ് പുതുവര്‍ഷം.
പതിരാവാതെ നോക്കിടാം.
പഴകിത്തീരും മുമ്പേ,
പൊന്നാക്കിമാറ്റിടാം.