എന്തെങ്കിലും

എന്തെങ്കിലും എഴുതാമെന്നുവെച്ചാൽ, എന്തെങ്കിലും എഴുതീട്ടെന്താ എന്നൊരു ചിന്ത വരും. എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ എഴുതുന്നതാണ് നല്ലതെന്നു തോന്നും. എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടാവുമ്പോൾ പറയുന്നതല്ലേ നല്ലത്! എന്തെങ്കിലുമാവട്ടെ എന്നുവെച്ചാൽ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ സംഭവിക്കും. എന്തെങ്കിലും തിന്നാൻ താ എന്നു പറയുന്ന മക്കളോട് അമ്മയ്ക്ക് തമാശ പറയാം, എന്തെങ്കിലും എന്നൊരു വസ്തു ഇവിടെയില്ല എന്ന്. എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ മനസ്സിൽ വെച്ചിട്ട് വേറെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പറയരുതെന്ന് ചിലപ്പോൾ ആരെങ്കിലും പറയുന്നത് നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടാവും അല്ലേ?
എന്തെങ്കിലും എന്നൊരു വാക്ക് കണ്ടുപിടിച്ചതിനു പിന്നിൽ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടാവും. നീ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യ്, എനിക്കൊന്നും പറയാനില്ല എന്നു പറയുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ദേഷ്യം വരാറുണ്ടോ? ടൂറു പോകുന്ന ഭർത്താവ് ഭാര്യയോട്, തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ എന്താ കൊണ്ടുവരേണ്ടതെന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ എന്തെങ്കിലും കൊണ്ടുവരൂ എന്നു ഭാര്യ പറയാറുണ്ടല്ലോ. കുട്ടികളെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോകുമ്പോൾ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കാട്ടിക്കൂട്ടിയാൽ, തിരിച്ചുവന്നാൽ എന്തെങ്കിലും മേടിയ്ക്കും എന്നു പറയാറില്ലേ? വെറുതെയിരിക്കാതെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്തൂടേന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമാവുമോ? എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചിന്തിച്ചുകൂട്ടാതെ നല്ലത് ചിന്തിച്ചൂടേന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് എന്തു തോന്നും? മനസ്സിലെന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ തുറന്നുപറയാതെ എങ്ങനെ അറിയും എന്ന ചോദ്യത്തെ നിങ്ങൾ അഭിമുഖീകരിച്ചിട്ടുണ്ടോ? എന്തെങ്കിലും കേട്ടയുടനെ ആലോചിക്കാതെ എടുത്തുചാടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യരുതെന്ന ഉപദേശം എങ്ങനെയുണ്ട്? ഞാനെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ കേട്ട ഭാവം നിങ്ങൾക്കില്ലല്ലോ എന്നു നിങ്ങളെപ്പോഴെങ്കിലും പറഞ്ഞോ? അതോ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാലത് ഇഷ്ടമാവൂലല്ലോ എന്നാണോ പറയാറ്? എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരാമെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നു പക്ഷേ, ഒന്നും കിട്ടീല എന്നു പറയാറുണ്ടോ? അതോ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരാമായിരുന്നില്ലേന്ന് പറഞ്ഞോ? എന്തു ചെയ്താലും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കുറ്റം കണ്ടുപിടിക്കും എന്നു നിങ്ങൾ കേട്ടില്ലെന്ന് പറയരുത്. അങ്ങനെ ചെയ്തതിന്റെ പിന്നിൽ എന്തെങ്കിലും കാരണമില്ലാതെ വരില്ല എന്നാരോടാണ് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത്? ഇതൊക്കെ വായിച്ചിട്ട് ആ എന്തെങ്കിലുമാവട്ടെ എന്നു തോന്നുന്നുണ്ടോ? അതോ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പറയാൻ തോന്നുന്നുണ്ടോ? നിന്നോടൊക്കെ എന്തെങ്കിലും പറയാൻ നിൽക്കുന്നവരെ പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോന്നാണോ? ഇങ്ങനെയെന്തെങ്കിലും എഴുതുന്നതിനുപകരം എന്തെങ്കിലും രണ്ടുവരി മൂളിക്കൂടേന്ന് നിങ്ങൾ ചോദിക്കുമോ? ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും വിചാരിക്കുമോന്ന് കരുതിയിട്ട് ഞാൻ മൂളാതെയിരിക്കുമെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ?

“മൌനം പോലും മധുരം...
ഉം.ഉം.ഉം...ഉം...ഉം...”

എന്താ?

എന്തെങ്കിലും എഴുതിയാല്‍ക്കൊള്ളാം എന്നു വിചാരിച്ചപ്പോഴാണ് എന്തെഴുതും എന്ന് തോന്നിയത്. എന്തെങ്കിലും എഴുതിയിട്ട് കാര്യമില്ല. എന്തായാലും എഴുതണം. എന്ത് എന്ത് എന്നാലോചിച്ചിരുന്നാല്‍ എന്താവും കഥ എന്നറിയില്ല. എന്തുവന്നാലും എഴുതുക തന്നെ. എഴുതിക്കഴിഞ്ഞൊടുവില്‍ എന്തെങ്കിലും ആവട്ടെ എന്നു കരുതാനേ തരമുള്ളൂ. എന്തരോ എന്തോ എന്ന മട്ടില്‍ എഴുതിയിട്ട് കാര്യമില്ല. എന്തും ആവാം എന്നായാലും ശരിയാവില്ല. എന്തിനേയും കുറിച്ചെഴുതാം. എന്ത് വന്നാലും, നിനക്ക് ഞാനുണ്ടാവും എന്നെഴുതിയാലോ? എന്തിലും ഏതിലും നീയെന്നെ കാണുന്നുവോയെന്ന് ആശ്ചര്യം ഭാവിച്ചാലോ? നീയിത് എന്ത് ഭാവിച്ചാ എന്ന് ചോദിച്ചാലോ? എന്താണിതിന്റെ ഭവിഷ്യത്തെന്നറിയുമോയെന്ന് ചോദിച്ചാലോ? എന്തായാ‍ലും എഴുതുന്നില്ലെങ്കില്‍, “എന്തേ നീ കണ്ണാ, എനിക്കെന്തേ തന്നില്ല” എന്ന സിനിമാപ്പാട്ട് പാടിയാലോ? അല്ലെങ്കില്‍, “എന്തരോ വരട്ടെ, എനിക്കിനി എന്തരു വരാനാ?” എന്ന സീരിയല്‍പ്പാട്ട് പാടിയാലോ. പക്ഷെ എന്തും നേരിടാനുള്ള കരുത്തുണ്ടാവണം. അല്ലെങ്കില്‍ എന്താ എന്തു പറ്റി എന്നു ചോദിക്കുമ്പോള്‍ ഉത്തരം മുട്ടരുത്. എന്താണിതൊക്കെ എന്ന് ചോദിക്കാനിടവരുത്തണോ? നിങ്ങള്‍ എന്തു പറയുന്നു? വായിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍‍, എന്തെങ്കിലും തരണമെന്ന് തോന്നിയെന്നോ? എന്തായാലും എനിക്കു വേണ്ട. ഇവിടെയുണ്ട്. എന്ത്? നിങ്ങള്‍ക്ക് വേണമെന്നോ? പിന്നെ എന്തിനാ മടിച്ചുനില്‍ക്കുന്നത്, വേഗം എടുത്തോ. ഞാന്‍ വേറെ എന്തെങ്കിലും വഴി നോക്കിക്കൊള്ളാം.

കഥ

കഥ എഴുതണമെന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍, എന്ത് കഥയെഴുതും എന്നൊരു ചിന്ത വന്നു.

എളുപ്പമുള്ളതെഴുതാം.

അമ്മയെക്കുറിച്ചായാലോ?

സ്നേഹം എന്നെഴുതിത്തുടങ്ങി. അതുമാത്രം മതി കഥയില്‍. ആ വാക്കില്‍ ഇല്ലാത്തത് ഒന്നുമില്ലല്ലോ.

അച്ഛനെക്കുറിച്ചായാലോ?

രണ്ട് വാക്ക് കിട്ടി. സ്നേഹം, സംരക്ഷണം. ഇനിയൊന്നും വേണ്ടല്ലോ.

കൂടപ്പിറപ്പുകളെക്കുറിച്ചായാലോ?

സ്നേഹം, സംരക്ഷണം, ഇണക്കം, പിണക്കം, തമാശ, കാര്യം. ഇത്രേം മതി.

സുഹൃത്തുക്കളെക്കുറിച്ചായാലോ?

സ്നേഹം, ഇണക്കം, പിണക്കം, ചിരി, കരച്ചില്‍, തമാശ, കാര്യം.

അവരെക്കുറിച്ചൊക്കെ എഴുതാന്‍ തുടങ്ങിയാലും വളരെക്കുറച്ച് വാക്കില്‍, വലിയൊരു കഥയായി തീരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് കഥയെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ആലോചിച്ചു. കുറേ വാക്കുകളില്‍, നീണ്ട ഒരു കഥ വേണം.

സ്വന്തം കഥ ആയാലോ?

തുടങ്ങി.

ആദ്യവാക്ക്, ഞാന്‍ എന്നെഴുതിയിട്ട്, വിരാമചിഹ്നം വേണമോ, ആശ്ചര്യചിഹ്നം വേണമോ എന്നാലോചിച്ചിട്ട്, ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല. അതു കഴിഞ്ഞാലല്ലേ അടുത്ത വാക്കിലേക്കോ, വാചകത്തിലേക്കോ കടക്കാന്‍ പറ്റൂ.