ജീവിതം അടുക്കളയാണ്

പലപല കോണുകളിൽ നിറച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്,
വർണ്ണമുള്ള സ്വപ്നങ്ങളുടെ പലചരക്കുവസ്തുക്കൾ.
അളവുപാത്രങ്ങൾ,
കൂടിയും കുറഞ്ഞും പോകാതെ വീതിക്കുന്ന
സ്നേഹത്തിന്റെ കണക്കറിയിക്കുന്നുണ്ട്.
മോഹപ്പാത്രങ്ങൾ കലമ്പൽ കൂട്ടുന്നുണ്ട്.
അവഗണനയുടെ ചെറുനാളങ്ങൾ,
ഇടയ്ക്കെങ്കിലും മനസ്സു പൊള്ളിക്കുന്നുണ്ട്.
വിരഹത്തിന്റെ അഗ്നി പലപ്പോഴും ജ്വലിക്കുന്നുണ്ട്.
അലസത, നല്ല പപ്പടം പോലെ,പൊള്ളച്ചുനിൽക്കുന്നുണ്ട്.
ഹൃദയം, സ്നേഹപ്പായസത്തിന്റെ മണം പിടിച്ചെടുക്കാൻ,
ആവുന്നത്ര ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.
നിരാശയുടെ കത്തികൾ,
സ്വപ്നങ്ങളെ, അഴകില്ലാത്ത കഷണങ്ങളാക്കുന്നുണ്ട്.
വറചട്ടിയാകുന്ന മനസ്സിൽക്കിടന്ന്, പൊരിയുന്നുണ്ട് കോപക്കടുകുകൾ.
പരിഭവത്തിന്റെ സ്വരത്തിൽ ഇടയ്ക്കു പുറത്തേക്ക് പൊട്ടിത്തെറിച്ചുപോകുന്നുണ്ട്.
അപ്രതീക്ഷസംഭവങ്ങൾ,
കണക്കുകൂട്ടലുകളൊക്കെ അരച്ചും പൊടിച്ചും കളയുന്നുണ്ട്.
നോവിന്റെ മുളകുപൊടി കണ്ണിലെ നിറത്തിൽ കലരുന്നുണ്ട്.
ശുഭാപ്തിവിശ്വാസത്തിന്റെ പങ്ക,
ചീത്ത ചിന്തപ്പുകകളെ പുറത്തുകളയാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്.
സ്നേഹവും, സന്തോഷവും, സന്താപവും, മോഹവും,സ്വപ്നങ്ങളും
സ്പൂണുകളിൽ തയ്യാറായിരിക്കുന്നുണ്ട്.
സൗഹൃദമെന്ന ഉപ്പ്,
ജീവിതവിഭവത്തിന്റെ യഥാർത്ഥസ്വാദ് നിലനിർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.
എരിവും പുളിപ്പും മധുരവും കയ്പ്പും ഒക്കെക്കൂടിച്ചേർന്ന്
സന്തോഷത്തിന്റേയും, സന്താപത്തിന്റേയും,
സ്നേഹത്തിന്റേയും, സൗഹൃദത്തിന്റേയും,
വിരഹത്തിന്റേയും, പരിഭവത്തിന്റേയും,
കഷ്ടത്തിന്റേയും, നഷ്ടത്തിന്റേയും
സ്വപ്നങ്ങളുടേയും, മോഹങ്ങളുടേയും
പാത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന അടുക്കളയാണ് ജീവിതം.
ഇതൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ, തീ പുകയാത്ത,
ഒരു വിഭവവുമില്ലാത്ത, അടുക്കളപോലെ
അശ്രീകരമാവും ജീവിതം.

ഗുരു

അറിവിന്റെ വീഥികളിലിരുട്ടിനെയകറ്റി,
ഒരു കുഞ്ഞുനാളമായ് ജ്വലിച്ചുനിൽക്കും.
അറിയാത്ത വഴികളിൽ, കാലിടറാതെ,
കൈത്താങ്ങു തന്നെന്നും കൂടെനിൽക്കും,
ഒരുപാടു ചിന്തകളിൽ, ഉത്തരം കിട്ടാതെ,
നിഴലിന്റെ ഇരുളിൽ നാം നിന്നീടുമ്പോൾ,
അറിവിന്റെ വെട്ടം തെളിച്ചു മുന്നിൽ വന്നു
അജ്ഞതയകറ്റിത്തിരിച്ചുപോകും.
ഒരുപാടറിവിന്റെ കുഞ്ഞുനക്ഷത്രങ്ങൾ
നമ്മൾക്കുവേണ്ടി തെളിച്ചുനിർത്തും.
ഗുരുവെന്ന ദീപം മുന്നിൽ തെളിയുമ്പോൾ
കാലിടറാതെ നമുക്കു നീങ്ങാം.
ഗുരുവിനെ വന്ദിച്ചു, എന്നും സ്മരിച്ചു,
ജീവിതം അറിവിന്റെ ലോകമാക്കാം.
ദൈവത്തിൻ സാന്നിദ്ധ്യം നിറയുന്നു ഗുരുവിൽ,
ഗുരുവതു നമ്മിൽ പകർന്നീടുന്നൂ.

ആകാശം തന്നത്

ദുഃഖിച്ചിരുന്നപ്പോൾ,
ആകാശം മഴ തന്നു.
ആലിപ്പഴം പൊഴിഞ്ഞതൊക്കെ വാരിക്കൂട്ടി,
അതിന്റെ തണുപ്പിൽ ദുഃഖം മറന്നു.

വീണ്ടും വിഷമിച്ചപ്പോൾ,
ആകാശം മഴവില്ലു തന്നു.
അതിന്റെ നിറങ്ങളൊക്കെ മനസ്സിലിട്ട്
അതിലലിഞ്ഞുചേർന്നു.

വീണ്ടും നൊമ്പരമായപ്പോൾ,
ആകാശം ഇടിമിന്നൽ തന്നു.
അതിന്റെ ശബ്ദത്തിലും വെളിച്ചത്തിലും,
മനസ്സ് ഓടിനടന്നു.

വീണ്ടും നൊന്തപ്പോൾ,
ആകാശം സൂര്യനെ തന്നു.
സൂര്യന്റെ ചൂടിൽ വെന്ത്,
വേവുന്ന മനസ്സ് മറന്നു.

വീണ്ടും നോവായപ്പോൾ,
ആകാശം അമ്പിളിമാമനെ തന്നു.
അതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അലിഞ്ഞ്,
മനസ്സ്, നിലാവ് പോലെ മനോഹരമായി.

പിന്നെയും, മനസ്സ് പിടിതരാതെ ശാഠ്യം കാട്ടിയപ്പോൾ,
ആകാശമെന്നെ നക്ഷത്രമാക്കി കൂടെ കൂട്ടി.
അവിടെയിരുന്ന് ഞാനെന്നും ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

കടൽ

ആഞ്ഞടിക്കുന്ന ചിന്തകളും,
ആഴത്തിലെവിടെയോ മുങ്ങിക്കിടക്കും മോഹങ്ങളും,
അനുഭവങ്ങളുടെ ഉപ്പുരസവും,
യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ പരുക്കൻ മണൽത്തരികളും,
സ്വപ്നത്തിന്റെ പവിഴപ്പുറ്റുകളും,
എത്ര ശ്രമിച്ചാലും പിടിതരാതെയോടുന്ന, ആഗ്രഹത്തിന്റെ ഞണ്ടുകളും
എന്നെയോർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
മനസ്സൊരു കടലാണ്.
എന്നാലും ശാന്തമായിരിക്കണം.
കടലിനെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കും,
അറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർക്കും,
സുനാമിത്തിരകൾ ഒരു ശാപമാവും.

വെളിച്ചം

ദൈവം കൊളുത്തും വിളക്കാണു സൂര്യൻ,
വിളിക്കാതെയണയും സുഹൃത്താണു സൂര്യൻ,
ഭൂമിക്കു കിട്ടിയ വരമാണു സൂര്യൻ.
ഭൂമിക്കു മുഴുവൻ വെളിച്ചമേകാൻ,
ഒരു കുഞ്ഞുപൊട്ടായ് ഉദിച്ചുനിൽക്കും,
പിന്നെജ്ജ്വലിച്ചു തിളങ്ങിനിൽക്കും,
അതുകഴിഞ്ഞാലോ മറഞ്ഞുനില്ക്കും.
ഒരു നാളിൽ വന്നില്ല സൂര്യനെങ്കിൽ
ഭൂമിയിരുട്ടിൽ കിടന്നുഴറും.
എന്നുമാദീപം കൊളുത്തിവയ്ക്കും
ദൈവത്തിനെന്നും നാം നന്ദിയോതാം.
പതിവായി സൂര്യൻ വരുന്നപോലെ
ദുഃഖത്തിനിരുളിൽ നാം നിന്നിടുമ്പോൾ
ദൈവമോ സൗഖ്യത്തിൻ വെട്ടം തരും.
എന്നും ഭൂമിയിലിരുളാവില്ലതുപോലെ-
യെന്നും മനുഷ്യർക്ക് ദുഃഖമില്ല.

ബ്യൂട്ടിപാർലർ

വാക്കിന്റെ കാഠിന്യംകൊണ്ട് മുറിഞ്ഞതിന്റെ കലകളകറ്റാൻ,
നിന്ദയുടെ മൂർച്ചയേറ്റ് പോറിവരഞ്ഞത് മറയ്ക്കാൻ,
പകച്ചുനില്ക്കേണ്ടിവരുമ്പോളുള്ള കരുവാളിപ്പകറ്റാൻ,
വേദനയിൽ വാടിപ്പോയപ്പോളുള്ള ചുളിവുകളകറ്റാൻ,
നീറിനീറിപ്പുകഞ്ഞ് കറുത്തുമങ്ങിയത് തിളക്കാൻ,
അവഗണനയുടെ പുള്ളിക്കുത്തുകൾ പതിഞ്ഞത് നീക്കാൻ,
മനസ്സിനു പോകാനൊരു ബ്യൂട്ടിപാർലർ വേണം.